He was such a handsome MF.
Gebeeldhouwd.
Een voorhoofd met geduld uitgehakt,
een neus, recht en groot,
zeker van zijn plek.

Ik keek
zoals je kijkt in een museum:
van dichtbij,
zolang niemand je wegstuurt.

Thuis spraken ze over boeken,
over de psyche,
niet over gezichten.
Dus keek ik in stilte.

Maar een beeld kijkt niet terug.
Ik hoorde de zwaarte
van zijn stem.
Geen aanraking
die het goedmaakte.

Ik verafgoodde hem.
Ik was bang.
Wilde hem begrijpen.
Wilde dat hij mij zag.
Alles tegelijk
in één kinderlijf.

De woonkamer.
Zijn stoel.
Ik zong As van Stevie Wonder,
eindeloos geoefend
achter mijn deur.
Hardop niets gevraagd.
Te bang om te zeggen:
say something.
please.

Wat hij deed
weet ik niet meer.
Stilte, denk ik.
Wat ik deed
weet ik wel.
De trap op.
De deur dicht.
Huilen.

Hij droeg ons.
Zijn handen,
zijn werk,
zijn plicht.
Elke dag opnieuw.
Ik kreeg het.
Ik voelde het niet.

Of hij van me hield?
Ik weet wat hij deed.

Nu kijk ik naar mijn handen:
de zijne.
Mijn voorhoofd,
mijn zware stem.
De lijn van zijn neus
zoek ik nog steeds
in andere gezichten.

Hij gaf me zijn lichaam.
De rest
moest ik zelf vertalen.

PAPPA.